Zo fiets ik enkele dagen later naar een onbekende Belgische dame in Nijmegen. Ze had mijn vriendin aangeboden om zich te laten omscholen tot pedicure. Maar ach, zij is al verknocht aan haar baan in het ziekenhuis, als ik haar passie aan hoor tijdens onze wandelingen en fietstochten dan geloof ik dat gelijk!

Maar ze wist nog wel iemand, een goede vriendin, en zo belandde die vraag bij mij op het stuur over fietspad Waalbandijk. Wat ongelofelijk lief dat iemand zijn praktijk en kunde belangeloos openstelt om een ander te leren praktiseren! Bestaat naastenliefde nog wel?

Van nature positief ingesteld geloof ik in mooie dingen op ‘t pad, dus kom op Pien! Doen!! Toch klopt m’n hart in de keel als ik aan bel en zie de vrolijke man des huizes, zijn vrouw verwacht mij boven en hij wenst mij veel plezier. Wat een fantastische dag werd het. Ik was om. Wat een prachtig beroep is dit! Zingend op de fiets naar huis, fluitend over de heuvels, voel ik hoeveel energie dit mij dit nu al geeft. 

Ondertussen verwonder ik mij hoe mijn opleidingen, beroepen en hobby’s, zich laten samenvoegen tot dit mooie beroep. (M’n eerste centjes verdiend als kassière, bankmedewerker en zwemonderwijzer, daarna in het onderwijs en tandheelkunde.) Je hart en ziel geven in de medemens, gepassioneerd mensen motiveren om gezond te leven en te investeren in zich zelf.

De grote glimlach die ik toen in op de donkere Nijmeegsebaan op mijn gezicht voelde, poets ik nooit meer weg. Ik ga ervoor! Met mijn allerhartelijkste dank aan Carine en Rudie Pauwelsen, de warme praktijk waar ik zo hartelijk ontvangen werd en ruim anderhalf jaar stage mocht lopen.

Ondertussen ben ik gediplomeerd pedicure met nascholingen en toevoegende opleidingen om nog meer te leren over onze waardevolle basis waarop we staan. Na een jaartje ambulant pedicuren, open ik binnenkort mijn praktijk. Wat ooit op een fietspad begon…